Als je naar een Canadees feestje gaat, dan is het bijna altijd prijs. Er wordt veel gedronken en geschreeuwd. Steevast ontdekken ze echter de vreemde eend in de bijt.

Die vreemde eend, dat ben ik dan. Want ik ben niet in Canada geboren dus dat valt op - ze kunnen het tot in lengte van dagen horen aan je accent. Velen vinden het dan extra interessant om uit te vissen waar je vandaan komt. "The Netherlands",  dat vinden velen een vreemd woord. Holland kennen ze eventueel nog wel - oh Amsterdam! Hoeveel talen of je wel niet spreekt - nou, nou, je moet wel heel erg intelligent zijn om dat te kunnen (ze moesten eens weten). Meestal zal een jolig persoon dan verzoeken of je iets wilt zeggen in het Nederlands. "Say something in Dutch".

Doen we. Vol verwachting staren ze je dan aan en binnen twee woorden barst de hele groep proestend in de lach uit. Je moet maar meelachen want ze vinden het echt leuk. Op gegeven moment had ik er eerlijk gezegd wat genoeg van en ben ik een zinnetje Duits gaan opdreunen. Nou, zelfde reactie hoor. Ze barstten uit in luid gegrinnik. Hee, ze horen het verschil niet eens.

Is het dan inderdaad zo droevig gesteld met de geografische kennis en de talenkennis van de gemiddelde Canadees? Ja, het is werkelijk niet veel soeps. Haast iedereen in Canada spreekt maar één taal. Ze verzetten zich er op school al met hand en tand tegen om die andere nationale taal (zij het Frans of Engels) er bij te leren. Nota bene wordt er "immersion"  onderricht gegeven voor wie dat wil - daar leer je echt die tweede taal. Maar de belangstelling is minimaal. Het wil gewoon niet lukken. En laten we eerlijk wezen: wat komen die Canadezen toch dom over als ze met een mond vol tanden staan in wat voor andere taal dan ook. Dat is echt een kans gemist hoor.

Wat zijn wij toch bevoorrecht dat we aan zoveel talen blootgesteld werden, al op jonge leeftijd. Er gaat een wereld voor je open - de bekrompenheid van de eentaalscultuur past toch niet meer in de moderne wereld?