Voor veel Canadezen is de federale, nationale politiek een ver-van-mijn-bed gebeuren. Velen vinden de provinciale politiek veel interessanter; die wordt ook uitgebreid aangehaald in de media.

Dat is eigenlijk opmerkelijk want Canada’s federale regering heeft het veel meer voor het zeggen dan de provinciale besturen. In plaats van internationale betrekkingen, defensie, immigratie, belastingen en andere echt gewichtige zaken, houdt een provinciaal bestuur zich meer bezig met het vullen van de gaten in de wegen en beslissingen als hoeveel kindjes er in een klaslokaal mogen. En toch, dat boeit de mensen veel meer dan het federale gedoe.

In Canada heerst echt nog een zeker provincialisme. De ene provincie zet zich af tegen een andere. Als er aanbestedingen worden gedaan, probeert men bedrijven van buiten de provincie af te schrikken. Het raarst is nog wel dat er handelsbeperkingen zijn tussen de provincies die vaak veel strenger zijn dan die met de Verenigde Staten – want je, die betrekking wordt federaal geregeld. Men probeert elkaar echt de kersen af te pikken en dat leidt bepaald niet tot een grotere efficiëntie. Misschien zelfs wel integendeel.

Opmerkelijk is echter wel dat er juist nu, terwijl er een bepaalde druk uitgeoefend lijkt te gaan worden vanuit de VS, dat provincies zich gezamenlijk uitspreken. Als Dictator Trump aankondigt dat er invoerrechten moeten komen op alle producten uit Canada, dan wordt er toch als uit één keel “nee” geroepen. Daar zijn de provincies het dan wel over eens. Maar intussen stuurt elke losse provincie delegaties naar het hol van de leeuw om hun zaak te bepleiten.

Zo vindt men in British Columbia dat de VS zeker niet met invoerrechten moet komen op houtproducten. In Alberta vindt men dat voor olie en gas. In Ontario voor auto’s en auto-onderdelen. In New Brunswick voor landbouwproducten – enzovoorts. Opnieuw tekent zich af dat het ieder voor zich is – en de rest kan stikken.

De premier van de provincie Ontario, waar men toch wel heel erg afhankelijk is van de handel met de VS, kondigt nu zelfs vervroegde provinciale verkiezingen aan. Daarmee probeert men duidelijkheid te krijgen van het electoraat hoe men het beste om kan gaan met de dreigingen uit het zuiden. Het is dan de bedoeling dat het nieuwe provinciale bestuur voor ten minste vier jaar wordt verkozen, lang genoeg dus om als tegenwicht te dienen tegen de stoomwals van Trump.

Als de opiniepeilingen juist zijn, dan wordt het huidige bestuur ruimschoots herkozen – en dat is natuurlijk eigenlijk wat men wilde bereiken. Iets tegen Trump doen, dat is een strijd die men niet kan winnen. Maar in het stemlokaal kan men wel leuk doorstoten – en zo kan het huidige bestuur met enige zekerheid flink lang blijven zitten.

Het gaat er dan ook allemaal even plat aan toe alsof er helemaal geen dreiging vanuit de VS bestaat. Eerst in de eigen tent orde op zaken stellen en een veilige herverkiezing trachten te verzekeren. Tja, dat is Canadese provinciale politiek ten voeten uit.