Canadezen kennen die uitdrukking als zodanig niet. Wat wij er mee bedoelen te zeggen is zoveel als: doe niet zo raar, stel je niet zo aan. Doe normaal. Of soms ook: hoepel op.

Maar stel nu dat je letterlijk wilt “gaan fietsen”, dan kan het nog knap angstig worden in Canada. Dat zit zo: er zijn vrijwel geen fietspaden en de houding van automobilisten in het algemeen tegenover fietsende medeweggebruikers loopt ietwat uiteen.

Hier en daar, vooral dan in binnensteden, wordt er dezer dagen veel aandacht gegeven aan fietspaden. Daar wordt politiek nogal wat gerucht aan gegeven want we moeten “groen” worden. Dat wil in Canada toch al zo moeilijk lukken. Maar als je nu parkeervakken gaat wegnemen om er een fietsspoor te leggen, dan is de boot al snel aan. Erger worden de reacties als er een rijstrook opgeofferd moet worden voor die vervelende fietsers. Bijna niemand wil dat en toch wordt het hier en daar wel doorgedrukt als een soort prestigeproject.

De resultaten zijn niet best. Bijna niemand gebruikt die stukjes fietspad en dat komt voornamelijk doordat ze meestal van nergens naar nergens lopen. Je moet wel een heel fervent fietsenthousiast zijn om eerst over gewone wegen, dus tussen alle stinkende auto’s in, naar zo’n stukje luxefietspad te gaan en op het einde van je reis zit er dan waarschijnlijk ook weer een flink stuk gewone weg bij. Al met al, nog steeds een hachelijke aangelegenheid.

Een bijkomend probleem, in Canada, is het klimaat. Je moet wel heel dapper zijn om in sneeuw en ijs toch nog te gaan fietsen. Gedurende de wintermaanden liggen die fietsroutes er dan nóg verlatener bij. Een algemene opmerking is verder dat Canada een erg heuvelachtig land is. Er zijn maar weinig steden die zo vlak zijn dat je er met een gewone fiets gemakkelijk rondjes kunt trekken. Tenzij je een dure elektrische fiets hebt, is het dan al snel onbegonnen werk.

Maar waar het echt verkeerd gaat is met de houding van de automobilisten tegenover de fietsers. Omdat eigenlijk haast elke automobilist nooit zelf gefietst heeft, is het voor velen nauwelijks voorstelbaar hoe beangstigend het is, op de weg op een fiets. Men scheert er rakelings langs, bijvoorbeeld. De fietsers worden afgesneden, vooral bij het afslaan. Wie daar toch tussen durft te fietsen, die moet ogen aan alle kanten hebben.

Het is verplicht om een fietshelm op te hebben. Op zich lijkt dat een goed idee maar het levert wel weer een kwestie op. Wat doe je met die helm op de plaats van bestemming? En een ander probleem blijft toch wel waar je de fiets moet stallen. Er is ruimte zat in Canada, maar om ergens even een fiets vast te binden, dat kan nog een hele opgave zijn. Fietsenstallingen of fietsenrekken, die kent men niet.

Bijna niemand fietst er dan ook, in Canada. Velen zullen je voor gek verklaren als je dat toch durft. En als je iemand aanraadt om zelf eens per fiets te gaan, dan kan die gerust uitroepen: Man, ga toch fietsen!